سرور چیست و چه تفاوتی با کامپیوتر معمولی دارد؟

یک مثال فرضی: کارکنان فروش و مالی به یک برنامه مشترک وصل می‌شوند. برنامه، سفارش و پرداخت را در پایگاه داده نگه می‌دارد تا افراد مجاز با اطلاعات یکسان کار کنند. کامپیوتر کارمند درخواست را می‌فرستد؛ سرویس برنامه یا پایگاه داده در سمت سرور پاسخ می‌دهد. دستگاه درخواست‌کننده در این رابطه «کلاینت» نام دارد.

در مثال دیگری، فایل‌های پروژه روی سرور فایل قرار دارند و کاربران براساس مجوزشان آن‌ها را می‌خوانند یا تغییر می‌دهند. اگر سرور خاموش شود، ممکن است اینترنت کامپیوترها همچنان کار کند ولی پوشه مشترک باز نشود. این دو سرویس، وابستگی یکسانی ندارند.

نام‌هایی مثل فایل‌سرور، سرور پایگاه داده، سرور وب و سرور هویت، نقش را توصیف می‌کنند. هر نقش الزاماً یک دستگاه جدا نمی‌خواهد؛ چند سرویس می‌توانند روی یک میزبان باشند، به شرط آنکه سازگاری، منابع و پیامد توقف مشترک آن‌ها بررسی شود.

خرید دستگاه به‌تنهایی برنامه شرکت را آماده نمی‌کند؛ سیستم‌عامل سازگار، نصب و تنظیم برنامه، دسترسی کاربران و بکاپ هم لازم‌اند. برعکس، نصب سیستم‌عاملی با نام Server روی یک کامپیوتر، ظرفیت و قابلیت‌های سخت‌افزاری تازه‌ای ایجاد نمی‌کند. انتخاب هر لایه باید با نیاز برنامه هماهنگ باشد.

بله؛ اگر روی آن سرویس مناسبی اجرا شود، می‌تواند به دستگاه‌های دیگر خدمت بدهد. اما «می‌تواند کار کند» با «برای کار شرکت مناسب است» فرق دارد. اگر پوشه مشترک روی کامپیوتر یک کارمند باشد، خاموش‌شدن، تعمیر یا استفاده سنگین همان دستگاه می‌تواند کار دیگران را هم متوقف کند.

در انتخاب سخت‌افزار سرور، علاوه بر سرعت، ظرفیت توسعه، سازگاری قطعات، امکان نگهداری و شیوه رسیدگی به خرابی مهم‌اند. قابلیت‌هایی مثل حافظه تصحیح خطا، منبع تغذیه افزونه یا مدیریت از راه دور وابسته به مدل و پیکربندی‌اند؛ واژه سرور وجود همه آن‌ها را تضمین نمی‌کند. یک کامپیوتر شخصی تازه نیز ممکن است برای یک کار خاص از سروری قدیمی سریع‌تر باشد.

سرور بودن به معنی روشن‌بودن اجباری در تمام شبانه‌روز نیست. ساعت دسترس‌پذیری را نیاز سرویس تعیین می‌کند: اگر بکاپ یا دسترسی شعبه شب انجام می‌شود، خاموشی شبانه با آن برنامه سازگار نیست. هزینه توقف و روش پشتیبانی باید همراه مشخصات دستگاه دیده شوند.

سرور فیزیکی همان دستگاه واقعی است. ماشین مجازی، یک محیط رایانشی جدا با سیستم‌عامل و منابع تخصیص‌یافته روی میزبان است؛ چند ماشین مجازی می‌توانند از یک سخت‌افزار استفاده کنند. این جداسازی به‌خودی‌خود خرابی میزبان را جبران نمی‌کند و جای بکاپ را نمی‌گیرد.

سرور ابری از زیرساخت ارائه‌دهنده سرویس تأمین می‌شود؛ نوع تخصیص منابع، مسئولیت نگهداری و دسترسی به قرارداد آن خدمت بستگی دارد. «مجازی» و «ابری» مترادف نیستند: شرکت می‌تواند ماشین مجازی را روی دستگاه داخل دفتر خودش داشته باشد. رک‌مونت و تاور هم شکل استقرار سخت‌افزارند، نه نوع کاربرد نرم‌افزار.

برای بررسی این انتخاب‌ها، راهنمای مجازی‌سازی سرور شرکت و مقایسه سرور داخل شرکت با سرور ابری ادامه مناسب‌اند.

از سرویس موردنیاز شروع کنید: آیا برنامه باید اطلاعات مشترک داشته باشد؟ فایل‌ها باید در یک محل با دسترسی مشخص نگهداری شوند؟ حساب‌های کاربران به مدیریت مرکزی نیاز دارند؟ ممکن است پاسخ با سرور داخل دفتر، سرویس ابری یا برای نیاز صرفاً فایل با ذخیره‌ساز شبکه فراهم شود. تعداد کارکنان به‌تنهایی پاسخ قطعی نمی‌دهد.

سرور داخلی برای ارائه یک سرویس محلی الزاماً به اینترنت نیاز ندارد؛ اما خود برنامه، مجوز، به‌روزرسانی یا دسترسی بیرونی ممکن است به آن وابسته باشد. برای کار از بیرون شرکت نیز مسیر دسترسی جداگانه و مناسب لازم است؛ داشتن سرور به معنی عمومی‌کردن آن روی اینترنت نیست.

بعد از روشن‌شدن کاربرد، راهنمای انتخاب سرور شرکت به تصمیم درباره منابع، توسعه و هزینه نگهداری کمک می‌کند. برای راه‌اندازی یا اصلاح سرویس موجود می‌توانید از خدمات سرور نت‌مسترز استفاده کنید؛ لازم نیست پیش از تماس مدل یا مشخصات فنی را انتخاب کرده باشید.